TAM ŞİMDİ

Şu kapıdan tam şimdi girin hırsız bey. Kuzgunlar uyumadan, ay buluta değmeden gelin. Yıllardır bir garip kapıcı, bir de temizlikçi kızcağız dışında pek bir şey sunmadı o kapı. Bir nefes borçlu bana. O kapıdan gelin. O adi kapı, ah ne gidişlere izin verdi bilseniz… Şimdi bir kıpırtılık öykü yetmez bu hayata. Büyük bir vurgun olmalı. Nefesim kesilmeli ki, anlayın hırsız bey, ölmeden 'yaşadım' diyeyim. Hırsız bey yemin ki koynum temizdir. Ağlayabilirsiniz orada. Yara bandı olamadığım her adam hatrına sizi dinlemeliyim belki. Işıkları da söndürmeli. Aydınlığı sevmezsiniz, bilirim. Hırsız bey anlayın beni. Bu öyküye ihtiyacım var. Çok tenha bu oda. Başta bir irkilirim belki, ama söz sakin duracağım. Çalacağınız şeyleri hazır ettim. Yaslı duvarda beklemekte. Korkmayın siz de. Diz dize oturalım. Bir bakış atayım hınzır, sonra sessizce gömülün koltuğa otuz yıllık yerinizmiş gibi. Ben bir adama mezar açtım diye başlayayım lafa. Ya da konuşmayalım öncesini. Usul usul ağlayalım birlikte. Usul usul da olmaz bu hikayeye. Sarsılarak ağlayalım müziğin sakinliğine inat. Yaşımdan başımdan utanmayayım yanınızda. Sabaha dek kalın koynumda. Lavanta da koyarım sütyenime. Sarkık memelerimden kokulu yastıklar yaparsınız kendinize. Kederinizi akıtırsınız tane tane göğsümden içeri. Ben kulağınıza fısıldarım gece hikayelerimi. Pencereyi de açarız, belki bir gören olur mahallede. Arkamdan laf çıkartırlar; gece çökünce eve yarı yaşında oğlan alıyormuş diye. Hatırlarlar varlığımı, unutulmam ben de bir köşede. Hırsız bey gelmeniz lazım artık. Yaşım geçtikçe geçiyor her saniye. Hatırlanacak bir şeyler bırakmalıyım geriye. Sabaha karşı çıkarsınız, bu kez pencereden. Kapıdan çıkıp giden adamları sevmem ben. Eski bir hikayeyi hatırlatmadan gidin bana. Bu sizin şahsınıza munhasır bir yaşanmışlık olmalı. Ya da çıkın kapıdan, arkanıza son bir bakış atın. Son bakışınız bir sızı düşürsün içime. Bir degişiklik olsun bu kez. Geri gelmeyin ama halime üzülüp. Gündüz gelince kaybolur hırsızlar. Etaminler başlar, kahvaltılar yalnız edilen, demlikte çay gelir, kahvenin yanına konan bayata dönük kurabiyeler, sokak sesleri gelir, çocuklar belki döner bir bakış atar pencereme uysalından. Kovalarlar seni hırsız bey. Gündüzün kekremsi doluluğu tüm bencilliğiyle kovar seni. Sabaha karşı gidin siz. Arkanızdan feryat ederim gündüz. Üç numaradaki yaşlı teyzenin evine hırsız girmiş diye konuşurlar. Ben tek cığlıkla anlatırım ömrümü. Etrafımı ölümümden önce belki ilk kez saracak kalabalığa bakarım. 'Bakın ambulans kapiya gelmeden önce de bir kez sardınız etrafımı. Ceset olmadan önce de baktınız bedenime. Dinleyin şimdi çığlıklarımı.' Tek cığlıkta anlatırım derdimi. Söze gerek yok. Teyzenin feryadını hatırlasınlar yeter. Ne dediğimi bile unutsunlar. İcimde tutmaktan küflenmis kelimeler çorba olsun içimde tek cığlıkta kusayım, anlamasınlar, hissetsinler yeter. "Hırsız var!' Hırsız kadını çalmış desinler. Kadından hırsızlar geçmiş. Ah o geçmiş! Hırsızlar her yerde desinler. Ama lütfen ugrayın artık odama hırsız bey.

KATRAN LEGALİZE ETME DENEMELERİ 2

Biraz seni unutuyorum, biraz yaşıyorum. Biraz senden eksiliyor; biraz hayata yer açılıyor. 

Bir ölüyü odasında yaşatan hastalıklı bir zihin benimki. Her gün bakıp bakıp gördüğüm gülen yüz 

                          yavaş yavaş 

                        

                    bir kemik yığını. 

Gerçekler ardım sıra bir gölge, 

                                              odayı kaplıyor. Karşı koyamıyorum. 

Tüm odaya yayılan karanlıktan biraz 

                                                                                                                      hayat 

istiyorum. Gecmişin tozları arasında binlerce yaprak. Havada uçuşan satırlar arasında biraz gamze, biraz kirpik; 

                    solu kirpilmayanından. Söylesene adam; hayalet nasıl gömülür? Unutmak demek değil diye avutuyor yas kitaplari. Dünkü gibi yerinde olacak mi çenendeki yara izi? Yarın da aklimda ayni sekilde kalacak mi o 'ne yaptığını biliyorum bakışı'?

Bir çekmece mi gerek? Arada çıkarıp tozunu silip, biraz yaş serpiştirip kaldırmak mı? 

Hayatımın en büyük kara parçası adam 

                                                                       kenarda bir yer mi bulacak kendine? 

'Gülümseyerek hatırlanacak anılar' bölümünde yavan bir yer mi edinecek bu hikaye? 
Kazıyarak çıkarttığım, ortalığı kan revan eden parçalar; yıkanacak, ütülenecek, makyajlanacak, 

                               

                                   asılacak... 

 yaşıyorum 

           mu denecek sonunda?

Karnım her gün her gün böyle deşilmeyecek o zaman…? 

                                                       Yaşamak denen bu gariplik benden ne beklese?              

                                                       Hastalıklı özleme bir son ver ve külleri havaya                               

                                                       sal… bırak 

uçuşsun semada.

Adam söylesene yas ne demek?

'Numara yapma' diyeceksin. 'Unutmak istemesen bu yas niye? Her günkü gibi yaşarsın. Odandaki de ölü olmaz, gömmene de gerek, o zaman.
Başka adamlara sığdırırsın yine beni. Dayanamazsan; gelir, görür, hatırlar, hatırlatır, kaçarsın. Yine yaparsın kadın' diyeceksin.
Ah adam. 

Sen görmüyorsun ama 

                                                  –ki bak adam diyorum sen de büyüdün adam- ebeveynlerindünyasındaişleröyleyürümüyormuşbüyümeksanavedaetmekmiş

öyle söylüyorlar. 

ya da mesela

"Insan aynı türküyü aynı içtenlikle söyleyemiyormuş uzun zaman." 

                                                                                             Öyle söylüyorlar. 

Adam sekiz sene söylendi bu türkü. Artık 

ne notası 

ne melodisi 

ne sözleri  var ortada. 

Bense hala türküm diye tutturuyorum, boş bir teneke kutuya, düşe düşe. Düşün

                                                                                                              acınasılığı.

Ne senli ne benli bu hikaye. 

Geçmişteki küçük bir kızla onun kaçırdığı bir hayat… 

                                                                                            o kadar…

Bugün ne o kız ne o adam. Ne guzellik ne yüce denen duygular. 

Bugün sadece bir büyücü. Her gün bir ölüyü diriltmeye ugraşan zavallı bir sihirsiz büyücü.
Bu da sihirsiz bir veda adam anla 

                                                 artık 

bu ve da!

KATRAN LEGALIZE ETME DENEMELERI 1

Agrili bir vazgecis... 
Enerjiyi geri cagirmak diyenler de var. 
Ne denir bilmiyorum. 
Yalniz
            serviler geliyor. 
Bir yasi cagiriyorlar. 
Gece ayi sunuyor. 
Senden kacan ugurbocekleri suratimda bir noktaya konuyor. 
Kadinligimi cekiyorlar goge. Cocuklugum topragin derinlerine… 
arada bir yerde 
                
                                    bir hava boslugu 

yakaliyorum. 
Sen bir gece-avcisinin elinden kaciyorsun. 
Tirpanindan mi basligindan mi korkmussun ne 
Kanatlarima sakliyorum seni. 
Kanatlarim
bana korku saliyor. 
Kolay mi ki; SEN saklasin?
Bu kez sen dindiriyorsun. Sen tirpandan; ben kanattan… -Kanatlarimi sevmeyi ogutluyorsun. Ucup gidecegimi bile bile anlatiyorsun gogun rengini. Ayin parlakligindan daha parlak, isigi daha berrak bir gunesin gelecegini anlatiyorsun. Usulca ellerime birakiyorsun gecmisimi. Gulumsemem ve affetmem mi bekleniyor yoksa unutmam mi? Aman yarabbi!- Ama mesele buysa? Yarin bunu bekliyorsa benden. Tum geceler sabaha kavusacaksa illa… Ellerimi gevsetmem yeter mi ucmana? 
Kanatlarim 
            kasilip 
            kalirlarken 
senin ardindan el salliyorum 
                                                                      gokyuzune. 

….
Ben ucamadim hayat. Bir mezarlikta sabah olsun diye bekliyorum. 
Yillar gecti. 
Topraktaki cocuk olmekte; kadinsa buhar oldu bir zamandir. Ama ne gunes geldi ne senin kokun, geri. 
Adam! 
bir mezarlikta ne cocuk, ne kadin 
bir garabet; 
kanatlari 
yoluk, yalniz
beklemekte.

Gunes mi dogacakmis, sen mi gelecekmissin.. 
Oyle bir sey.