KATRAN LEGALİZE ETME DENEMELERİ 2

Biraz seni unutuyorum, biraz yaşıyorum. Biraz senden eksiliyor; biraz hayata yer açılıyor. 

Bir ölüyü odasında yaşatan hastalıklı bir zihin benimki. Her gün bakıp bakıp gördüğüm gülen yüz 

                          yavaş yavaş 

                        

                    bir kemik yığını. 

Gerçekler ardım sıra bir gölge, 

                                              odayı kaplıyor. Karşı koyamıyorum. 

Tüm odaya yayılan karanlıktan biraz 

                                                                                                                      hayat 

istiyorum. Gecmişin tozları arasında binlerce yaprak. Havada uçuşan satırlar arasında biraz gamze, biraz kirpik; 

                    solu kirpilmayanından. Söylesene adam; hayalet nasıl gömülür? Unutmak demek değil diye avutuyor yas kitaplari. Dünkü gibi yerinde olacak mi çenendeki yara izi? Yarın da aklimda ayni sekilde kalacak mi o 'ne yaptığını biliyorum bakışı'?

Bir çekmece mi gerek? Arada çıkarıp tozunu silip, biraz yaş serpiştirip kaldırmak mı? 

Hayatımın en büyük kara parçası adam 

                                                                       kenarda bir yer mi bulacak kendine? 

'Gülümseyerek hatırlanacak anılar' bölümünde yavan bir yer mi edinecek bu hikaye? 
Kazıyarak çıkarttığım, ortalığı kan revan eden parçalar; yıkanacak, ütülenecek, makyajlanacak, 

                               

                                   asılacak... 

 yaşıyorum 

           mu denecek sonunda?

Karnım her gün her gün böyle deşilmeyecek o zaman…? 

                                                       Yaşamak denen bu gariplik benden ne beklese?              

                                                       Hastalıklı özleme bir son ver ve külleri havaya                               

                                                       sal… bırak 

uçuşsun semada.

Adam söylesene yas ne demek?

'Numara yapma' diyeceksin. 'Unutmak istemesen bu yas niye? Her günkü gibi yaşarsın. Odandaki de ölü olmaz, gömmene de gerek, o zaman.
Başka adamlara sığdırırsın yine beni. Dayanamazsan; gelir, görür, hatırlar, hatırlatır, kaçarsın. Yine yaparsın kadın' diyeceksin.
Ah adam. 

Sen görmüyorsun ama 

                                                  –ki bak adam diyorum sen de büyüdün adam- ebeveynlerindünyasındaişleröyleyürümüyormuşbüyümeksanavedaetmekmiş

öyle söylüyorlar. 

ya da mesela

"Insan aynı türküyü aynı içtenlikle söyleyemiyormuş uzun zaman." 

                                                                                             Öyle söylüyorlar. 

Adam sekiz sene söylendi bu türkü. Artık 

ne notası 

ne melodisi 

ne sözleri  var ortada. 

Bense hala türküm diye tutturuyorum, boş bir teneke kutuya, düşe düşe. Düşün

                                                                                                              acınasılığı.

Ne senli ne benli bu hikaye. 

Geçmişteki küçük bir kızla onun kaçırdığı bir hayat… 

                                                                                            o kadar…

Bugün ne o kız ne o adam. Ne guzellik ne yüce denen duygular. 

Bugün sadece bir büyücü. Her gün bir ölüyü diriltmeye ugraşan zavallı bir sihirsiz büyücü.
Bu da sihirsiz bir veda adam anla 

                                                 artık 

bu ve da!